Rozdział 3

                                  Rozdział 3

Anglia, 1492r.


Elijah:

- Tatia była pierwszą kobietą, którą kochałem.Niestety, kochał ją też Niklaus i cała reszta wioski w której wtedy mieszkaliśmy. Była piękna. Taak... przypominała ciebie.
- Jak to, mnie? - zapytała zaskoczona. 

- Wyglądacie prawie identycznie, Katerino. Prawie, ponieważ Tatia miała niebieskie oczy.   
       Katerina wyglądała na zszokowaną.
- To dlatego Klaus się do mnie zaleca? - zapytała, przełykając ślinę. - Bo przypominam mu Tatię? 
- Nie wiem, naprawdę nie wiem. - odparłem. - Klaus.... potrzebuje cię do....
O, nie! Prawie powiedziałem Katerinie, po co jest potrzebna Klausowi!
- Do...? - zapytała patrząc na mnie podejrzliwie.
- Nic, nic - powiedziałem i wróciłem do opowieści: - Cała męska część wioski za nią latała. Kobiety jej zazdrościły. A my mieliśmy szczęście. Spodobaliśmy się Tatii. Oboje.
          Zamilkłem. Katerina wpatrywała się we mnie wyczekująco.
- Elijah.... - zaczęła. Uniosłem rękę, żeby zamilkła.
- Tatia spotykała się raz z jednym, raz z drugim. Wiedzieliśmy o tym, dlatego też wciąż walczyliśmy o jej względy. Prawie się nienawidziliśmy. Do tego Tatia miała córkę...
- Z nieprawego łoża? - domyśliła się Katerina. - Tak jak ja.
- Tak. Ale ją i tak zaakceptowano. Ze względu na jej urodę i to że jej rodzice byli bardzo szanowani.
          Znów zamilkłem. Myślałem, a wspomnienia Tatii wracały... Katerina nie przerywała moich rozmyślań. Widziała, że muszę chwilę pomyśleć.
- Nasza matka, Esther, była wściekła o to, jak się kłócimy. Miała tego dość. Była szamanką. Uprawiała czary, nie wiem, czy w to wierzysz.
- Ja też nie wiem, ale jak tak opowiadasz, jestem skłonna ci uwierzyć.
          Uśmiechnęłem się do niej smutno.
- Właśnie. To działo się wtedy, kiedy jednego z moich braci rozszarpał wilk. Matka, jako czarownica, znalazła sposób, by nas ochronić. Potrzebowała jednak krwi. Wybrała Tatię, bo wiedziała, że gdy umrze, my się pogodzimy.
- I tak się stało.
- Tak - kiwnęłem głową. - Tak się stało. Matka zabiła ją i użyła jej krwi. Nam powiedziała, że to był wypadek, ale my lepiej wiedzieliśmy. Przecież jej nie znosiła.
         To już mówiłem z goryczą. Nagle odwróciłem głowę w stronę zamku. W oknie sypialni Klausa dostrzegłem jakiś ruch. To był on. Zwrócony profilem, ale na jego twarzy widoczne było przerażenie. Chwila..... Klaus się boi?! To musi być coś poważnego. Zerwałem się z ławki i ruszyłem szybko w stronę zamku. Katerina zerwała się zaraz po mnie i biegła za mną. No tak. W długiej sukni nie nadąża. 
- Elijah! - krzyknęła. - Co się stało?
- Coś się dzieje u Klausa. Coś poważnego.
- Skąd wiesz? - zapytała zdumiona.
- Widziałem w jego oknie.
           Katerina już nie zadawała pytań. Pędziliśmy korytarzami , aż w końcu dotarliśmy pod drzwi sypialni Klausa. Otworzyłem je gwałtownie, weszliśmy i ......... stanęliśmy jak wryci.
- Tatia?! - powiedziałem.
           Dziewczyna odwróciła się do mnie.
- Och, Elijah! - powiedziała słodko. - Świetnie, pogadamy we tró.... - nagle zauważyła Katerinę. - ...czwórkę - dokończyła i uśmiechnęła się diabolicznie.

Niklaus:

Tatia wciąż tam stała.
- Nie, ja mam jakieś halucynacje - powiedziałem potrząsając głową.
- Czy gdybyś miał halucynacje poczułbyś to? - zapytała, podeszła i dotknęła mojego policzka.
            Odruchowo nakryłem jej dłoń swoją. Wspomnienia wróciły.... żywe jak wtedy, gdy byłem człowiekiem...
- Właśnie. - powiedziała i uśmiechnęła się lodowato. - Nie jestem halucynacją, Nik.
  

- Ale Estehr cię zabiła! - wykrzyknęłem. - Zmusiła cię do oddania krwi! Ty NIE ŻYJESZ!!!
      Tatia roześmiała się bezdusznie. To nie była dziewczyna, którą pokochałem. Już nie.
- Kochany, nie trać panowania - powiedziała idąc w stronę kącika malarskiego, który sobie stworzyłem. - Tęskniłeś za mną? - zapytała dotykając moich obrazów.
- Nie ruszaj - powiedziałem. - Nie tęskniłem za tobą, Tatio.
- Czyżby? - zapytała przechylając głowę. - W takim razie, co to? - powiedziała, odwróciła się i pomachała mi przed nosem swoją miniaturową podobizną, którą sam namalowałem. - Ktoś tu kłamie! - zaśpiewała i roześmiała się.
          Ona mnie przerażała. Nagle usłyszałem łoskot i do pokoju wpadli: Katerina i Elijah.
Jeszcze tylko ich tu brakowało!       
- Tatia?! - powiedział zszokowany Elijah.
           Dziewczyna odwróciła się do niego.
- Och, Elijah! - powiedziała słodko. - Świetnie, pogadamy we tró.... - nagle zauważyła Katerinę. - ...czwórkę - dokończyła i uśmiechnęła się diabolicznie.
           Chwila ciszy i nagle znów odezwała się Tatia:
- Kim ona jest? - wskazała. - To mój sobowtór. - stwierdziła.
           Katerina nie zrozumiała.
- O czym wy mówicie?! - krzyknęła. - Sobowtór?! Elijah, mówiłeś, że Tatia nie żyje!
- Powinna nie żyć - odparł mój brat spokojnie.
           Dziwne. Widzi zmarłą ukochaną i jest zupełnie spokojny!
- Wyjdź, Katerino - powiedział, wciąż patrząc na Tatię.
- Nie. - rzekła. - Macie mi wytłumaczyć, co się dzieje! - oznajmiła.
           Byłem zaskoczony. Niby jest taka nieśmiała i skromna, a tu proszę!
- Masz w sobie ogień Petrovych - roześmiała się Tatia.
- Katerino, wyjdź i zapomnij o tym co zaszło - zahipnotyzowałem ją. 
           Mrugnęła dwa razy i wyszła.
- A teraz: Po co wróciłaś? - zapytałem z kamienną twarzą.
- No jak to, Po co? -  zapytała. Zaraz też dodała miękko: - Stęskniłam się za wami!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hej, Kochani, wiem że miałam nowy rozdział dodać w poniedziałek, ale tak się złożyło , że miałam teraz czas. Komentujcie proszę.
Zapraszam na funpage'a na którym jestem adminką:
Zapraszam, lajkujcie! 
Podpisuję się: ~Adminka Katherine
:D Jeszcze raz: Komentujcie!!!!