Rozdział 4

 Przy tej piosence powstał ten rozdział:

  Poison - Groove Coverage

 

                                      Rozdział 4

Anglia, 1492r.

Katerina:

Wyszłam pokoju Klausa i nagle nie wiedziałam jak się tu znalazłam. Stałam przed drzwiami sypialni Klausa i nie wiedziałam jak tam się znalazłam! Jeszcze przed chwilą byłam z Elijah'em w ogrodzie a teraz stałam tu. Co się stało?
      Postanowiłam się tym nie zadręczać. Ruszyłam w stronę mojej komnaty, by odpocząć.
      Trapiła mnie też inna myśl. Gdzie się podział Elijah?
      Wyjrzałam przez okno, ale w ogrodzie go nie było.
      Tym też postanowiłam się nie martwić. Ale było trudno. Z każdym kolejnym dniem zauważałam zmiany, które zachodzą w moich uczuciach do niego i Klausa.
      Taak. I mimo, że próbowałam to zwalczyć, nie udało mi się.
      W końcu to przyznałam.
      Pokochałam obu braci Mikaelsonów.

Niklaus:

- A teraz: Po co wróciłaś? - zapytałem z kamienną twarzą.
- No jak to, Po co? -  zapytała. Zaraz też dodała miękko: - Stęskniłam się za wami!
       No, dobra. Nie mogłem i nie chciałem jej uwierzyć.
- A tak naprawdę? - zapytał wciąż spokojny Elijah. Chciałbym mieć jego spokój.
Tatia westchnęła i uniosła ręce.
- Dowiedziałam się o sobowtórze. - powiedziała.
  Zatkało mnie. Z tego co zobaczyłem, Elijah'a też. Dowiedziała się o Katerinie? Skąd?
- Skąd o niej wiesz? - zapytał ostro Elijah. Tatia wyprowadziła go z równowagi. Zachichotałem w duchu. Od niedawna, Katerina była drażliwym tematem.
Tatia się roześmiała. Był to zimny, okrutny śmiech, człowieka pozbawionego sumienia.
- Mam swoje źródła - powiedziała. - Kojarzysz może Rose?
- To Rose ci pomaga?! - wrzasnęłem. - Zabiję ją!
- Nie, nie pomaga mi! - parsknęła śmiechem Tatia. Coś dobry humor miała. - Zahipnotyzowałam ją.
I znów nas zamurowało. Tatia zahipnotyzowała innego wampira? Co tu jest grane?
- Może już czas, żebyś opowiedziała nam wszystko od początku. - odezwał się Elijah.

Elijah:


- Może już czas, żebyś opowiedziała nam wszystko od początku. -powiedziałem.
Tatia wzruszyła ramionami.
- Jak chcecie.
        Chwila ciszy. Tatia usiadła na kanapie. Ja i Klaus zrobiliśmy to samo.
- No więc.... - zaczęła. -  Esther przyszła do mnie po śmierci Henrika. Poprosiła mnie o pomoc. Wytłumaczyła mi wszystko. Powiedziała, że to niebezpieczne. Że mogę umrzeć. Ale ja chciałam was chronić. Znalazła ten sposób i jej pomogłam. Prawie umarłam, oddając krew. Ale Esther była mi wdzięczna i mnie też przemieniła. Wszyscy staliśmy się potworami. - Tatia mówiła bez emocji. Rozpoznałem to. Jej uczucia były wyłączone.
- Czyli sama to zrobiłaś? Matka cię nie zmusiła? - zapytał Klaus z niedowierzaniem.
- Nie! - krzyknęła. - Przez was musiałam opuścić córkę, rozumiecie?! Teraz żałuję, że się zgodziłam. Mogliście umrzeć. A ja bym wciąż żyła i cieszyła się że mogę być z Nadją!
         Tatia mówiła szybko, nieskładnie i z nienawiścią. Przerażało mnie to. Była silna, tak jak my, ale była też przepełniona nienawiścią.
     W tej chwili Klausa coś napadło.
- NIE MUSIAŁAŚ NAS RATOWAĆ! NIE MUSIAŁAŚ SIĘ NA TO GODZIĆ! MATKA ZNALAZŁABY KOGOŚ INNEGO! ZROBIŁAŚ Z SIEBIE MĘCZENNICĘ I NIC CI TO NIE DAŁO! - Klaus z obłędem w oczach rzucił się na Tatię, ale ona była szybsza. Popędziła do drzwi i krzyknęła:
- Pożegnajcie się z Kateriną! Zabiorę ją ze sobą! - i po tych słowach wypadła z pokoju. Rzuciłem się za nią oślepiony strachem. Ona grozi Katerinie. Ale nie mogłem wyjść z pokoju. Drzwi zagradzała niewidzialna bariera.


·~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hej, Kochani, przepraszam że tak dawno mnie nie dodałam nexta. Ale wiecie brak weny. Ale na szczęście, przy słuchaniu piosenki, do której macie link na górze dostałam weny i napisałam.
Jeszcze nie wiem kiedy dodam następny rozdział.
Ale w tym czasie zapraszam do komentowania!
~Bitch Petrova